Mentalność muzyczna jako czynnik zmniejszenia dystansu w stosunkach społecznych

Abstract

Analizując muzyczną mentalność jakо czynnik edukacji osobistości, proponuję rozumieć ją jak sposób myślenia, jak muzyczny pryzmat, przez który człowiek patrzy na świat i na siebie w tym świecie.Pracując z profesorem panią Lubowią Kijanowską nad doktoran-tem „Muzyka jak czynnik psychokoregowania: historyczne, teoretyczne i praktyczne aspekty” (Драганчук 2003), zawarłam system rozwoju oraz korekcji emocjonalnej sfery dziecka przez środki mentalności muzycznej. Ten system został zaaprobowany w ciągu dwóch lat z dwiema grupami dzieci 5–6 lat jako najbardziej wdzięcznym dla emocjonalnego nauczania audytorium, oraz nastolatkami, jak z najbardziej psychologicznie skomplikowanym audytorium. W systemie zostały wykorzystane idee następujących metodyk muzycznych i systemów dziecięcej muzycznej edukacji: Karola Orfego, Emile-Jacques Dalkrozego, Zoltana Kodaja, Natalii Wetługinej, Shinichi Suzuki. Podstawy psychologicznych etiud i gier, które skierowano na roz-wój różnych stron psychiki dziecka, przeważnie zapożyczają się z „Psychogimnastyki” Maryji Czystiakowej (Чистякова 1990). Zbliżenie z muzyczną mentalnością odbywało się na podstawie zasad przeżywania i asocjacji. Na zajęciach wykorzystują się takie formy pracy: rytmiczne ćwiczenia melodyjne; wokalna, instrumentalna i taneczna improwizacja; rysowanie; psycho-gimnastyczne etiudy i gry; sprolongowane postrzeganie muzyki. Kurs jest przewidziany dla zajęć w ciągu trzech miesięcy dwa razy w tygodniu (po 40–60 minut). Wszystkie formy pracy są podporząd-kowane ogólnej idei korygowania i rozwoju psychiki dziecka przez edukację kreatywności i szczególnego „przyjmowania” dziecka do muzyki, do mentalności muzycznej. W niniejszym procesie mentalność muzyczna staje się czynnikiem zmniejszenia dystansu w stosunkach socjalnych.